We zouden kunnen weten welke helft…

Wim Andréa Blog Leave a Comment

Dutch ahead
Please note that the article below is not translated to English (yet).

Het is een oud adagium: de helft van het communicatiebudget is weggegooid geld. Als we maar wisten welke helft…. Tegenwoordig zouden we dat kunnen weten. Programmatic Marketing laat ons exact zien dat de persoon die wij inmiddels langs vier verschillende kanalen hebben gepoogd te interesseren in product X daar nimmer op gaat responderen. En ook dat hij of zij wél geïnteresseerd is in dienst Y. Technologie maakt dingen mogelijk die voorheen niet konden. Het levert ons inzichten die we gisteren nog niet hadden. Reden genoeg om drastisch anders te handelen dan voorheen, nietwaar? Waarom gebeurt dat dan niet? Waarom draaien marketeers en IT-ers hun vertrouwde rondjes? Helaas vaak ook nog om elkaar heen.

Ongemak en onbekendheid zijn onmiskenbaar factoren. Bescherming van eigen (afdelings)belangen ook. Hoewel deze op langere termijn bezien juist worden geschaad. Maar wat vooral opvalt in het uitblijven van concrete acties zijn drie zaken:

  1. de noodzaak om samen te werken en over de eigen schutting te kijken blijkt in de praktijk lastig. Zo wordt data nooit Big Data en ontnemen we onszelf en onze onderneming de mogelijkheid tot nieuwe en andere inzichten te komen;
  2. het vaak ontbreken van een duidelijke visie binnen de ondernemings- of organisatieleiding op dit terrein helpt zeker niet mee. De werkvloer is vaak verder dan de leiding. Er is geen aansluiting. Blijven doen wat je altijd al deed is veiliger dan een lans breken voor een effectievere werkwijze. Er is een behoorlijk groot gat tussen denken en doen;
  3. in combinatie van de bovenstaande factoren is vaak erg onduidelijk wiens verantwoordelijkheid het is om de zaken opgelijnd te krijgen teneinde wél structureel met hulp van dergelijke technologie het klant- en ondernemingsbelang te dienen.

De crux is, dat dit een top-down benadering vergt. De leiding van een organisatie of onderneming zal moeten aangeven dat het hen ernst is om effectiever en efficiënter te werken. En dat zij zich daarbij realiseert dat de eigen kennis (vaak) ontoereikend is. Het faciliteren van een programma waarin gekeken wordt wat men al in huis heeft, hoe dat beter (in samenhang) is in te zetten, wat er (nog) ontbreekt aan spullen en kennis en hoe en hoe snel die leemte ingevuld gaat worden, is exact wat die leiding zou kunnen doen om punten 2 en 3 op te lossen. Punt 1 volgt dan vanzelf.

Dat zou die leiding in het belang van klanten én aandeelhouders kunnen doen. Of gewoon vanuit gezond eigenbelang. Want de concurrent die wel blijkt geeft van een visie op deze onontkoombare toekomst saneert de visieloze vanzelf weg.

Wie een opfrisser wil hebben over waarom Big Data écht een Big Thing is, besteedt net geen 16 minuten van zijn of haar tijd aan het bekijken van de lezing van Kenneth Cukier die hij in juni 2014 tijdens een TED-sessie in Berlijn hield. Kenneth is Data Editor van The Economist.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *